Szukaj znanych osób

Elżbieta Wieczorkowska

Kategoria: Aktorki

Liczba wyświetleń: 654
Ocena: brak ocen

Elżbieta Wieczorkowska (ur.10 października 1909 roku we Lwowie - zm. 20 października 1980 roku w Warszawie) aktorka teatralna i filmowa.

Ukończyła studia dramatyczne w szkole słynnej Wandy Siemaszkowej we Lwowie. Debiutowała na scenie lwowskiej w 1928 r. jeszcze przed uzyskaniem egzaminu eksternistycznego w ZASP w 1929 r. Od roku 1930 grała na scenach Poznańskich, po czym znowu we Lwowie, Bydgoszczy, Wilnie w Teatrze na Pohulance, Toruniu. Przed wybuchem wojny grywała jeszcze w Poznaniu, a na sezon 1939/1940 zaangażowana była do teatrów krakowskich, realizację czego pokrzyżował wybuch wojny. Za jej najbardziej udane przedwojenne role uważa się role Ireny w "Ponad śnieg bielszym się stanę" w Teatrze Popularnym im. Bogusławskiego w Poznaniu, Hankę w „Moralności Pani Dulskiej” oraz Marię w „Warszawiance”.

Z nadejściem okupacji została wysiedlona z Poznania, skąd udała się do Warszawy gdzie przez całą wojnę zarabiała na życie jako kelnerka w gospodzie Włóczęgów. Wystąpiła także w jednym programie jawnego teatru "Tombola".

Po zakończeniu działań wojennych, od 1945 r. należała do zespołu Teatru m. st. Warszawy, założonego przez Jana Mrozińskiego, w którym wystąpiła między innymi w sztuce ”Burmistrz Stylmondu”. Od sezonu 1945/1946 występowała już w zespole Miejskich Teatrów Dramatycznych, a od 1949 r. Teatru Powszechnego.

Do jej najbardziej udanych ról w okresie powojennym należały te zagrane w „Obcym wstęp wzbroniony” według sztuki Heleny Buczyńskiej, oraz rola gospodyni w „Weselu” Stanisław Wyspiańskiego, granym w Teatrze Rozmaitości. Wystąpiła ponadto w takich sztukach jak „Zaczarowane Koło” jako przepyszna, „Ożenku” jako Sgafia Tichonowa, „Mąż i żona” jako Elwira, „Archipelag Lenoir” jako arystokratka, „Wróg ludu” jako żona.

Od 1969 roku, aż do emerytury w 1976 roku, występowała na deskach Teatru Narodowego. Wykreowała wtedy takie role jak gospodyni w „Kaukaskim kredowym kole”, Elwirę w „Panu z milionami”, Fenię w „Berecie”, Anastazję w „Zbrodni i karze”, Marcelinę w „Weselu Gitara”, Florentynę w „Panu Wokulskim”, Hrabinę Respektową w „Fantazym”, oraz Orgonową w „Damach i huzarach”.

Występowała również gościnnie w Opolu w latach 1949-1950, zaproszona do roli Baronowej w sztuce „Przyjaciel przyjdzie wieczorem” i do tytułowej roli „Czarującej szewcowej”. Wystąpiła również w sztuce w nowej inscenizacji „Wesela” w reżyserii Adama Hanuszkiewicza w Teatrze Narodowym.

Cieszyła się mianem jednej z najpopularniejszych polskich aktorek teatralnych.

Pojawiła się również na srebrnym ekranie w takich filmach i serialach jak „Polskie drogi”, „40-latek”, „Życie raz jeszcze” czy „Wiano”.

Występowała także w różnych spektaklach telewizyjnych i radiowych.

źródło: wikipedia, licencja GNU FDL, autorzy