Szukaj znanych osób

Michael Jackson

Michael Jackson

Kategoria: Piosenkarze

Liczba wyświetleń: 7694
Ocena: liczba gł.: 44

Biografia

Gwiazda Michaela Jacksona na alei sław w Hollywood
Gwiazda Michaela Jacksona na alei sław w Hollywood

1958–1979: Dzieciństwo i kariera

Michael Jackson urodził się w Gary w stanie Indiana. Był ósmym z dziesięciorga dzieci, a zarazem szóstym z siedmiu synów Josepha Jacksona i Katherine Jackson. Jacksonowie byli rodziną klasy robotniczej z Gary w stanie Indiana. Katherine, będąca Świadkiem Jehowy, wychowywała dzieci w swej wierze, podczas gdy ojciec, Joe, zdecydował o nie dołączaniu do wyznawców tej wiary. Jego ojciec, pracownik huty żelaza, który często występował z grupą R&B "The Falcons", wraz z bratem Lutherem, był osobą trzymającą w ryzach. Wiele z dzieci Jacksonów często było przez niego karanych fizycznie za nieodpowiednie zachowanie. Michael Jackson pokazał talent muzyczny bardzo wcześnie i przyłączył się do braci kiedy założyli zespół w 1964. W tym okresie, chłopcy dali wiele koncertów w stanie Indiana i po wygraniu głównego lokalnego konkursu młodych talentów w 1966 z ich wykonaniem piosenki The Temptations, My Girl, śpiewanej przez Michaela, zaczęli grać profesjonalne koncerty w Chicago w stanie Illinois oraz na środkowym wschodzie Stanów Zjednoczonych. Wiele z tych koncertów zostało zagranych w "czarnych" klubach cieszących się złą sławą, młodzi chłopcy musieli często grać przed występami striptizerek, aby zarobić jakiekolwiek pieniądze. Młody Jackson podzielił obowiązki wokalisty ze swoim bratem Jermainem, kiedy grupa zmieniła nazwę z "The Jackson Brothers" na "The Jackson 5" w 1966. Zespół w końcu poszedł na przesłuchanie i podpisał kontrakt z Motown Records w 1968. Status gwiazdy zespół uzyskał dzięki hitom z pierwszych czterech singli, "I Want You Back", "ABC", "The Love You Save" i "I'll Be There", które uplasowały się na pierwszych miejscach listy przebojów Billboardu. Jako artysta solowy, Jackson wydał "Got to Be There" (1971) i "Ben" w 1972. Zostały wydane jako część dorobku Jackson 5 i znalazły się na nich odnoszące sukcesy single "Got to Be There", "Ben" i remake piosenki "Rockin' Robin".

Sprzedaż płyt grupy zaczęła spadać po 1973, zespół zaczął narzekać na kontrolę ich twórczości przez wytwórnię Motown. W 1976, grupa podpisała nowy kontrakt z "CBS Records". Kiedy stało się to jawne dla Motown Records, wytwórnia pozwała grupę za naruszenie kontraktu. Jako rezultat procesów prawnych, które zostały później skomplikowane przez fakt, że Jermaine Jackson został mężem córki prezesa Motown Berry'ego Gordy, Jacksonowie stracili prawa do używania nazwy i logo "Jackson 5" oraz Jermaine'a, który chciał zostać w Motown. Zmieniono nazwę na "The Jacksons", włączając do składu najmłodszego brata, Randy'ego Jacksona, w miejsce Jermaine'a i bracia kontynuowali swą udaną karierę, koncertując po Stanach Zjednoczonych i za granicą. Wydali kolejne sześć albumów pomiędzy 1976 a 1984, razem z Jermainem, który dołączył do grupy w 1983, czyniąc z niej sekstet. Od 1976 do 1984, Michael Jackson był głównym kompozytorem, tworząc hity takie jak "Shake Your Body (Down to the Ground)"', "This Place Hotel" (pierwszy tytuł: "Heartbreak Hotel") i "Can You Fell It". W 1978, Jackson zagrał stracha na wróble w "Czarnoksiężniku z Krainy Oz", z przyjaciółką Dianą Ross w roli Dorothy. Piosenki z musicalu zostały zaaranżowane przez Quincy'ego Jonesa, który rozpoczął znajomość z Jacksonem podczas produkcji filmu i zgodził się wyprodukować jego kolejny album solowy.

1979–1982: Okres Off the Wall

Album Off the Wall, wydany w 1979, stał się pierwszym albumem, na którym znalazły się cztery single, zapisane w pierwszej dziesiątce hitów, włączając w to przeboje z pierwszych miejsc: "Don't Stop 'Til You Get Enough" i "Rock with You". Znalazł się na trzecim miejscu na liście albumów Billboardu, spędzając 48 tygodni w pierwszej dwudziestce. Quincy Jones i Michael Jackson wspólnie wyprodukowali album, z tekstami i muzyką Jacksona, Roda Tempertona, Steviego Wondera i Paula McCartneya. Album stał się sygnałem nadejścia nowego Michaela Jacksona, niezależnego od swych braci w dalszej karierze. Off the Wall rozeszło się w nakładzie 20 mln egzemplarzy na całym świecie. Pomimo komercyjnego sukcesu, Jackson czuł, że album powinien narobić więcej zamieszania na rynku muzycznym i postanowił wypełnić swe oczekiwania na następnym wydawnictwie.

W styczniu 1980, Jackson wygrał swoją pierwszą nagrodę American Music Awards za wysiłki solowe w kategorii "Najlepszy album Soul/R&B" (za Off the Wall), "Najlepszy męski wykonawca Soul/R&B" i "Najlepszy singel Soul/R&B" (za "Don't Stop 'Til You Get Enough"). Później wygrał również dwie nagrody Billboard Awards (dla "Najlepszego czarnoskórego artysty" i "Najlepszy album czarnoskórego artysty"). 27 lutego 1980, Jackson wygrał Grammy za "Najlepsze męskie wykonanie" ("Don't Stop 'Til You Get Enough").

Ponad dwadzieścia pięć lat po premierze, Off the Wall pozostaje jednym z najważniejszych momentów w muzycznej karierze Jacksona i rozpoczyna jego dominację na rynku muzyki pop. W 2003, stacja telewizyjna VH1 nazwała Off the Wall trzydziestym szóstym najlepszym albumem wszech czasów. Rolling Stone umieścił ją na 68 miejscu na liście 500 Najlepszych Albumów Wszech Czasów.

1982–1986: Okres Thrillera

Michael Jackson z  Ronaldem i Nancy Reagan w 1984 roku
Michael Jackson z Ronaldem i Nancy Reagan w 1984 roku

W listopadzie 1982 wydano książkę z bajkami dla dzieci E.T.: The Extra-terrestrial. Zawierała ona zarówno głos Michaela Jacksona, czytającego bajkę, jak i nową piosenkę ("Someone in the Dark"). Wkrótce "E.T.: The Extra-terrestrial" wygrało Grammy za "Najlepszy Album Dziecięcy". W grudniu 1982, Jackson wydał swój drugi album we współpracy z wytwórnią Epic, Thriller. Stał się on najlepiej sprzedającym się albumem w historii, z przekraczającą 104 mln liczbą sprzedanych egzemplarzy. Album stał się również pierwszym w historii, z którego na liście Billboardu znalazło się w pierwszej dziesiątce siedem singli, włączając w to "Billie Jean" (teledysk do piosenki jest pierwszym teledyskiem afro-amerykańskiego wykonawcy, który był regularnie wyświetlany w MTV), "Beat It" oraz tytułowa piosenka - "Thriller", której towarzyszył słynny teledysk. Trwający trzynaście minut, został życzliwie przyjęty przez krytyków, a masowa emisja doprowadziła do wydania krótkometrażowego filmu Making Michael Jackson's Thriller na kasetach wideo, który stał się najlepiej sprzedającym się domowym video w historii. Thriller spędził 37 tygodni na pierwszym miejscu i pozostał na liście albumów Billboardu przez 122 tygodnie. Zdobył status 27x Platinium w Stanach Zjednoczonych.

W 1983, podczas wykonywania "Billie Jean" na koncercie Motown 25: Yesterday, Today, Forever, Jackson po raz pierwszy wykonał coś, co dziś znane jest jako jego ruch firmowy: moonwalk. Wykonanie zainicjowało nową falę zainteresowania Thrillerem, który bardzo dobrze się sprzedawał przez cały rok. W 1983 Jackson podpisał kontrakt z Pepsi-Colą i w ramach umowy zgodził się na udział w reklamie. Podczas filmowania reklamy przed 3 tys. fanów w tym samym roku, setki iskier ze specjalistycznego urządzenia spadły na głowę piosenkarza i podpaliły jego włosy. Jackson najwyraźniej nie zaniepokoił się tym, co dzieje się z jego fryzurą, spokojnie zakrywając głowę swą marynarką, podczas gdy jego bracia pospieszyli mu z pomocą. Rozpoznano u niego poparzenia drugiego stopnia, później Jackson założył perukę, gdy odbierał tego samego roku nagrodę Grammy.

W lutym 1984, Jackson został nominowany w dwunastu kategoriach, udało mu się zdobyć osiem statuetek - pobijając rekord największej ilości wygranych nagród jednego roku. Siedem zdobył życzliwie przyjęty przez krytykę Thriller, ósmą przyznano E.T.: The Extra-terrestrial. W 1984 wygrał również osiem American Music Awards i Specjalną Nagrodę za Zasługi, a także trzy MTV Video Music Awards. Thriller był ogromnym sukcesem, który uczynił z Michaela Jacksona ikonę amerykańskiej kultury. Magazyn TIME wyjaśnił, że spuścizna Thrillera dała przemysłowi muzycznemu najlepsze lata od 1978, kiedy oszacowano jego dochody na 4,1 mld dolarów. Thriller pomógł muzyce czarnoskórych artystów wrócić z powrotem do głównych stacji radiowych, po raz pierwszy od połowy lat 70. Album również w okresie swego pełnego rozkwitu zdominował sumienia na całym świecie; jak wyraził się jeden z uczniów radzieckiego liceum: "Jego [Michaela Jacksona] muzyka jest niesamowicie ekscytująca. Jego puls to muzyka naszych czasów.

W maju 1984, sklepy w całych Stanach Zjednoczonych rozpoczęły sprzedaż lalek gwiazdora, które stały się czymś w rodzaju symbolu seksu, jak je opisał magazyn Time: "Niesamowicie seksowne. Całkowicie bezpieczne. Erotyzm na wyciągnięcie ręki". Dodatkowo, rękawica Michaela Jacksona, wykonana z kryształu górskiego, oraz kostium, na którym wystąpił w teledysku do "Thrillera", stały się znakami rozpoznawczymi jego stylu, który zaczął być z ochotą kopiowany przez amerykańską młodzież. Po muzycznym zjednoczeniu z braćmi, Jackson pomógł im przy pracy nad albumem Victory. Następnie ruszył z nimi jako główna gwiazda Victory Tour, z początkiem 6 lipca 1984, trwającej przez pięć miesięcy. W 1985, Jackson został zaproszony do Białego Domu przez ówczesnego prezydenta Ronalda Reagana, który podziękował mu za użyczenie piosenki "Beat It" w kampanii przeciwko pijanym kierowcom w telewizji i radiu.

Jackson kontynuował swą działalność charytatywną. W 1985 wspólnie z Lionelem Richie napisał hit "We Are the World". Singel, przeznaczony na cele dobroczynne, pomógł zdobyć pieniądze i powszechną świadomość powszechnego głodu w Afryce Wschodniej oraz stał się jednym z pierwszych przykładów Michaela Jacksona - działacza charytatywnego. Piosenka wygrała statuetkę Grammy w kategorii "Piosenka Roku". "We Are the World" stał się jednym z pięciu najlepiej sprzedających się singli wszech czasów, rozchodząc się w nakładzie ponad 20 mln.

Kontrowersje rozpoczęły się, kiedy Jackson kupił udziały ATV Music Publishing (koncernu, który posiadał prawa do większości piosenek The Beatles), stając się głównym udziałowcem. To posunięcie zdenerwowało jego bliskiego przyjaciela i muzyka Paula McCartneya, który również przedstawił koncernowi swoją ofertę. Ironicznie, to McCartney przedstawił Jacksonowi zyski płynące z posiadania praw do piosenek. Ich efektywna współpraca zakończyła się w tym momencie definitywnie. Po tej kontrowersyjnej transakcji, historiach brukowców o Jacksonie sypiającym w komorze tlenowej o podwyższonym ciśnieniu (w celu zatrzymania procesu starzenia) i oskarżeniach o kupno przez artystę kości Josepha Merricka, prasa nadała Jacksonowi pejoratywny przydomek "Wacko Jacko". Przydomek "Wacko Jacko", użyty po raz pierwszy w brytyjskich mediach, stał się znienawidzonym przez Jacksona.

W 1986, Jackson zagrał w filmie trójwymiarowym wyprodukowanym przez George'a Lucasa, w reżyserii Francisa Forda Coppoli Kapitan Świt (ang.Captain EO). Film trwał 17 minut, lecz kosztował 17 mln dolarów. Był to w tym czasie najdroższy film krótkometrażowy. W Stanach Zjednoczonych, disneyowskie parki gościły Kapitana (bohatera filmu). Disneyland wyświetlał film od 18 września 1986 do 7 kwietnia 1997. W filmie pojawiły się dwie nowe piosenki. Były to "Another Part Of Me" (później pojawiło się na albumie Bad) oraz "We Are Here To Change The World", które oficjalnie ukazało się na Michael Jackson: The Ultimate Collection w 2004.

1987–1990: Okres Bad

Bad był prawdopodobnie najbardziej wyczekiwanym albumem wszech czasów, ukazując się w okresie gigantycznego sukcesu Thrillera. Nie dorównał on osiągnięciom poprzedniej płyty, lecz również odniósł kasowy sukces, stając się na wiele lat drugim najlepiej sprzedającym się albumem wszech czasów.

W 1987, Jackson wydał Bad; jego trzeci album pod szyldem Epic Records i ostatni z producentem Quincym Jonesem. Początkowo chciał wydać album z 30 utworami, lecz Jones skrócił tę liczbę do 10. Opierając się na wypowiedziach Jonesa, Jackson chciał by tytułowy utwór zaśpiewał z nim Prince, który odrzucił propozycję. Jones powiedział, że powodem danym przez Prince'a było zdanie, że piosenka będzie hitem zarówno z jego pomocą, jak i bez niej. Przemysł muzyczny spodziewał się kolejnego giganta, premiera była ogromnie wyczekiwana, jako że był to pierwszy album Jacksona w przeciągu pięciu lat. Album miał ponad dwa miliony zamówień przedpremierowych. W porównaniu do Thrillera, Bad osiągnął znacznie mniejszą liczbę sprzedanych egzemplarzy, lecz wciąż był gigantycznym sukcesem kasowym. Zapisał siedem singli, z których pięć wspięło się na szczyty list przebojów: "I Just Can't Stop Loving You", "Bad", "The Way You Make Me Feel", "Man in the Mirror" oraz "Dirty Diana". Dwadzieścia lat po premierze, Bad nadal trzyma rekord największej ilości "numerów jeden" na liście Billboardu. Album rozszedł się w ponad 30 mln egzemplarzy, zdobywając status 8x Platinium. Pod względem muzycznym, Bad zawierał ballady i delikatne utwory, pomieszane z całym zestawem mrocznych i posępnych piosenek, uosobionych w ostatniej ścieżce, "Leave Me Alone", która była odpowiedzią Jacksona na prasowe ataki, kierowane w jego stronę. We wrześniu 1987, Jackson ruszył w pierwszą solową trasę koncertową, Bad World Tour. Trasa trwała szesnaście miesięcy, podczas których wykonał 123 koncerty, przed 4,4 mln fanów na całym świecie. Jackson nalegał na prywatny autobus, samolot i helikopter, dostępne dla niego w tym samym czasie. Jackson zatrudnił reżysera Martina Scorsese do produkcji nowego teledysku dla tytułowego utworu z albumu. Kiedy 18-minutowy teledysk zadebiutował w telewizji, zapoczątkował wiele kontrowersji, ponieważ widoczna stała się głęboka zmiana w wyglądzie Michaela Jacksona. Mimo iż kolor skóry Jacksona był brązowy przez cały okres jego młodości, jego skóra zaczęła stopniowo jaśnieć od 1982 i stała się jasnobrązowa. Ta zmiana stała się tak widoczna, że brukowce uznały to za zasługę wybielenia skóry. Innym znaczącym powodem zmiany wyglądu było korzystanie z operacji plastycznych. Pomimo kilku stwierdzeń na temat operacji nosa, ust, czoła i podbródka, Jackson napisał w swojej autobiografii z 1988 Moon Walk, że przeszedł jedynie dwie operacje nosa i operację uwydatniającą szczelinę podbródka, podczas gdy dieta i okres dojrzewania doprowadziły do zauważalnej zmiany w strukturze jego twarzy. Sukces osiągnięty w tym okresie kariery doprowadził do uzyskania przez Jacksona tytułu "Króla Popu", pseudonimu, używanego przez fanów i prasę. Jest kilka źródeł mówiących o zrodzeniu się pseudonimu. Jackson twierdzi, że nadała mu go jego przyjaciółka i aktorka Elizabeth Taylor na rozdaniu nagród w 1989, kiedy przedstawiła Jacksona jako "prawdziwego króla muzyki pop, rock i soul". W 1990, uznając wpływ Michaela Jacksona na muzykę lat 80., Biały Dom uhonorował Jacksona nagrodą jako "Artystę Dekady", osobiście wręczoną przez prezydenta Geroge'a H. W. Busha, który oświadczył: "To coś, co nazywamy możliwością sfotografowania. Chciałem po prostu powitać tutaj Michaela Jacksona, Artystę Dekady, który ma kolosalną liczbę zwolenników (...) Chciałem go tutaj przyprowadzić i oficjalnie powitać go ponownie w Białym Domu. Dodatkowo, ten okres kariery to Michael Jackson cieszący się gigantyczną popularnością, znaną wcześniej jedynie Elvisowi Presleyowi, Beatlesom i Frankowi Sinatrze". Vanity Fair w 1990, że Jackson to "najpopularniejszy wykonawca w historii showbiznesu".

1991–1994: Okres Dangerous

W listopadzie 1991, Michael Jackson wydał album Dangerous, który z liczbą sprzedanych egzemplarzy sięgającą 29 mln, zarejestrował notowania sprzedaży podobne do tych, które osiągnął Bad. Największym hitem okazał się singel "Black or White", który dotarł do pierwszego miejsca na liście Billboardu i pozostał tam przez siedem tygodni. Singlowi towarzyszył kontrowersyjny teledysk, wyemitowany w stacjach telewizyjnych FOX, MTV i BET, zawierający sceny natury erotycznej oraz przemoc. Gorszące sceny w drugiej połowie czternastominutowej wersji "Black or white" zostały edytowane, by uchronić video od zakazu emisji. 14 listopada 1991, teledysk do "Black or White" został wyemitowany jednocześnie w 27 państwach z widownią liczącą 500 mln ludzi, największą jaką kiedykolwiek miała tego typu produkcja.

10 lutego 1992, MTV oficjalnie ruszyło z emisją swojego pierwszego globalnego totalizatora "My Dinner with Michael". Zwycięzcy z całego globu mieli szansę uczestnictwa w kolacyjnym przyjęciu, którego gospodarzem był Michael Jackson, na planie swego teledysku "In the Closet". Później, tego samego roku na antenie ABC zadebiutował film biograficzny The Jacksons: An American Dream, bazujący na prawdziwej historii powstania The Jackson 5. Jackson założył fundację "Heal the World" (nazwaną po jego singlu charytatywnym "Heal the World" z 1992). W styczniu 1993, Michael Jackson wystąpił na Super Bowl XXVII. Wiązało się to z rekordem największej widowni w historii amerykańskiej telewizji. W programie Oprah Winfrey Show w 1993, Jackson stwierdził, że kolor jego skóry zmienił się za przyczyną vitiligo. W wywiadzie, Jackson oświadczył, że jego skóra była z początku czarna z białymi plamami, które ukrywał za pomocą odpowiedniego makijażu. Jednak jakiś czas po wydaniu Thrillera, jego skóra zaczęła przybierać coraz bardziej biały kolor, pokrywając się czarnymi plamami; wówczas zaczął używać białego makijażu, by zakryć czarne plamy.

Wkrótce na światło dzienne wyszedł fakt, że w Neverland Ranch dzieci zostają na noc. Sprawa została poddana dokładnej analizie przez media i opinię publiczną w 1993, kiedy postawiono Jacksonowi pierwsze zarzuty o molestowanie nieletnich. Jackson został oskarżony przez dziecko, które zostało u niego na noc kilkakrotnie. Tego samego roku, Jordan Chandler, syn byłego dentysty z Beverly Hills, reprezentowany przez prawnika Larry'ego Feldmana, oskarżył Jacksona o wykorzystanie seksualne. 22 grudnia, Jackson odpowiedział na oskarżenia poprzez satelitę z Neverland Ranch i uznał, że jest "całkowicie niewinny od jakiegokolwiek przestępstwa". 25 lutego 1994, Jackson dokonał pozasądowego porozumienia z oskarżającym, wypłacając nieznaną sumę, szacowaną na 20 mln dolarów i nie zostały postawione mu jakiegoklwiek zarzuty. Po porozumieniu pozasądowym w 1994, Jackson poślubił Lisę Marie Presley, córkę Elvisa Presleya. Presley utrzymywała w trakcie ich małżeństwa, że oboje dzielili obowiązki życia pary małżeńskiej i byli aktywni seksualnie. Rozwiedli się w mniej niż dwa lata później.

1995–2000: Okres HIStory i Blood on the Dance Floor

W czerwcu 1995, Jackson wydał album HIStory: Past, Present And Future - Book I, który rozszedł się w nakładzie 18 mln egzemplarzy na całym świecie. Pierwsza płyta, HIStory Begins, była piętnastościeżkowym albumem największych hitów artysty (wydana wkrótce w postaci jednopłytowej, jako Greatest Hits - HIStory Vol. I w 2001), podczas gdy płyta druga, HIStory Continues, zawierała materiał piętnastu całkowicie nowych piosenek. Pierwszym singlem promującym HIStory był "Scream". Singel dotarł do pierwszej piątki na liście Billboardu. Teledysk do "Scream" to aktualnie najdroższa tego typu produkcja na świecie. 7 września 1995 na MTV Video Music Awards, Jackson i jego siostra Janet Jackson, zdobyli trzy nagrody piosenkę "Scream" z albumu HIStory. Podczas rozdania nagród, Jackson wykonał medley złożony z trzech piosenek - "Billie Jean", "Dangerous" i "You Are Not Alone". "They Don't Care About Us" było czwartym singlem promującym HIStory i wywołało sporo kontrowersji, związanych z antysemickim tekstem. Piosenka zawiera wersy: "Jew me, sue me" (ang. Jew - Żyd) oraz "kick me, kiked me" (ang. kike - wulg. określenie wyznawcy judaizmu). Po nacisku ze strony żydowskiej społeczności, późniejsze wydawnictwa zawierają ocenzurowaną wersję. W ramach promocji albumu, Jackson wyruszył na udaną trasę koncertową HIStory World Tour, którą obejrzało więcej niż 4,5 mln ludzi, aktualny rekord dla trasy koncertowej poza Stanami Zjednoczonymi, dając również pierwszy i jedyny jak dotąd koncert w Polsce. 14 listopada 1996, podczas australijskiej części trasy, Jackson ożenił się ze swoim dermatologiem, dr Deborah Jones Rowe, z którą później miał syna, Michaela Josepha Jacksona Juniora ("Prince"), oraz córkę Paris Katherine Jackson. Jackson i Rowe rozwiedli się w 1999. Jackson powiedział później, że Rowe chciała mieć dzieci w ramach "prezentu". Prawdziwość ojcostwa Michaela Jacksona stała się tematem debaty publicznej. Jackson i Rowe zawsze twierdzili, że dwójka ich dzieci została poczęta w sposób naturalny.

W 1996 roku, Jackson wykonał "Earth Song" na BRIT Awards, ubrany na biało i otoczony przez dzieci. Odtwarzając scenę z teledysku - podczas której rozkłada ramiona pomiędzy parę drzew - wyglądał, jakby starał się naśladować pozę Jezusa Chrystusa. Dźwig uniósł go w powietrze, a specjalna maszyna rozwiała jego włosy. Wokalista Pulp, Jarvis Cocker i jego przyjaciel, Peter Mansell, wskoczyli na scenę w ramach protestu. Cocker wypiął pośladki, zatańczył i zszedł ze sceny. W odpowiedzi na badawczą analizę wydarzenia przez media, Cocker powiedział: "Była to forma protestu przeciwko Michaelowi Jacksonowi, który widzi siebie jako kogoś w rodzaju Chrystusa, z mocą uzdrawiania... po prostu wbiegłem na scenę i zacząłem się popisywać... próbowałem tylko zrobić coś, co każdy inny zrobił by z wielką ochotą, jeśli tylko zdobyłby się na odwagę". Cocker otrzymał wsparcie od prasy brytyjskiej: wydanie Melody Maker z 2 marca 1996 proponowało nadanie Cockerowi tytułu szlacheckiego, podczas gdy Noel Gallagher stwierdził: "Jarvis Cocker to gwiazda i powinien otrzymać order". Gallagher powiedział o zachowaniu Jacksona: "powrót do tego kraju przez Michaela Jacksona po tym, co się stało - i myślę że każdy wie o czym mówię - ubieranie się w białą szatę, uważanie się za Mesjasza - za kogo on się ma? Za mnie?".

W 1997, Jackson wydał album z nowym materiałem oraz remixami hitów z HIStory, zatytułowany Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix; album stał się najlepiej sprzedającym się wydawnictwem z remixami. Zawierał również pięć całkowicie nowych piosenek: "Blood on the Dance Floor", "Is It Scary?", "Ghosts", "Superfly Sister" i "Morphine". Trzy zostały wydane na całym świecie: piosenka tytułowa, "Ghosts" i "Is It Scary". Piosenka tytułowa wspięła się na pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii. Single "Ghosts" i "Is It Scary" bazowały na filmie Jacksona pt. "Ghosts". Krótkometrażowy film, ze scenariuszem Michaela Jacksona i Stephena Kinga, wyreżyserowany przez Stana Winstona, zawiera wiele efektów specjalnych i choreografii, do muzyki napisanej przez Michaela Jacksona. Teledysk do "Ghosts" ma 35 minut i jest aktualnie najdłuższym na świecie. Jackson zadedykował album Eltonowi Johnowi, który był dla niego wsparciem podczas uzależnienia od środków przeciwbólowych, głównie morfiny.

W 1998, Jackson doszedł do porozumienia pozasądowego z Daily Mirror, które przeprosiło za nazwanie jego twarzy "paskudnie zniekształconej i odrażającej". Steven Hoefflin, hollywoodzki chirurg plastyczny, przypuszczalnie operujący nos Jacksona, odradził mu dalszych operacji.

2001–2003: Okres Invincible

W październiku 2001 Jackson wydał Invincible, które zadebiutowało na pierwszym miejscu w trzynastu krajach. Invincible rozeszło się w 8 mln egzemplarzy na całym świecie. Single promujące płytę to "You Rock My World", "Cry" oraz "Butterflies". Jackson z 35 innymi artystami nagrali singel przeznaczony na cele dobroczynne - "What More Can I Give", którego nigdy nie wydano. Tuż przed premierą Invincible, Jackson poinformował prezesa Sony Music Entertainment, Tommy'ego Mottolę, że nie odnowi kontraktu; kontrakt miał wygasnąć w wypadku dostarczenia przez wytwórnię albumów z całkowicie nowym materiałem, przeznaczonych do wydania przez Epic Records/SME. W 2002, wszystkie wydania singli, zdjęcia do teledysków i promocja albumu Invincible została odwołana. W rezultacie, Jackson oskarżył Mottolę o nie wspieranie swoich czarnoskórych artystów. Jackson nazwał Mottolę "diabłem" i "rasistą", który używa swych czarnoskórych artystów do własnych celów. Oświadczył, że Mottola nazwał Irvinga Lorenzo (Irv Gotti) "grubym czarnuchem". Sony wydało oświadczenie, uznające oskarżenia za co najmniej dziwne, ponieważ Mottola był niegdyś mężem gwiazdy pop Marii Carey. Carey osobiście miała obojętny stosunek do oskarżeń Jacksona, kiedy została o nie zapytana przez Larry'ego Kinga w programie Larry King Live.

7 września i 10 września 2001, Jackson zorganizował specjalny rocznicowy koncert Michael Jackson: 30th Anniversary Special w Madison Square Garden, celebrujący 30 lat jego solowej kariery scenicznej. Później koncert wyemitowano 13 listopada 2001. Znalazły się na nim występy wielu artystów. Wystąili: Nelly Furtado, Mýa, Usher, Whitney Houston, Billy Gilman, Shaggy, Rayvon, Rikrok, Destiny's Child, Monica, Deborah Cox, Rah Digga, Tamia, James Ingram, Gloria Estefan, 98 Degrees, Luther Vandross, Liza Minnelli, Lil' Romeo, Master P, 'N Sync, the Jacksons i Slash.

Po atakach na World Trade Center 11 września 2001, Jackson pomógł zorganizować koncert charytatywny United We Stand: What More Can I Give na RFK Stadium w Waszyngtonie. Koncert wyemitowano 21 października 2001, transmitując wystąpienia wielu czołowych artystów, w tym Jacksona, który wykonał w ramach finału swoją piosenkę "What More Can I Give".

Pod koniec roku 2002, fundacja Jacksona Heal the World zanotowała wartość aktywów netto na poziomie 3.542 dolarów i 2.585 wydatków, głównie na honoriaria za organizację. Fundacja zawiesiła działalność w Kalifornii w kwietniu 2002, przypuszczalnie za niedostarczenie rocznych sprawozdań, wymaganych dla organizacji zwolnionych z płacenia podatków. Fundacja Heal the World rozpowszechniła miliony dolarów na całym świecie, w celu leczenia dzieci, dzięki wysiłkom Michaela Jacksona, lecz zmuszenie do zamknięcia fundacji zostawiło je bez wsparcia.

W listopadzie 2002 Jackson wyjechał do Berlina i odebrał nagrodę za swe humanitarne wysiłki. Został otoczony przez fanów na zewnątrz swojego pokoju w hotelu Adlon, którzy wyśpiewywali swoje poparcie dla piosenkarza. Według gwiazdora, poprosili również, by pokazał im swoje dziecko. W odpowiedzi, Jackson przyniósł swojego syna na balkon, trzymając go mocno prawym ramieniem, jednocześnie zakrywając jego twarz kawałkiem materiału, by chronić jego tożsamość przed mediami. Jackson na moment wystawił swoje dziecko za barierkę balkonu, wciąż mocno je trzymając. Spowodowało to oskarżenia określające Jacksona jako niebezpiecznego dla dzieci, chociaż Jackson natychmiast zaprzeczył plotkom. Jackson szybko zabrał syna z powrotem do pokoju. Podczas gdy media sportretowały szokującą reakcję ludzi na zdarzenie, fani zaczęli wiwatować na cześć Jacksona po raz kolejny, więc Jackson pojawił się później tej nocy na balkonie, tym razem z dwójką starszych dzieci. W filmie dokumentalnym Living with Michael Jackson, Jackson powiedział, że media myliły się w swych komentarzach na temat jego nieodpowiedzialności wobec własnych dzieci. "Kocham moje dzieci", wyjaśnił, "Trzymałem syna bardzo mocno. Dlaczego miałbym zrzucać dziecko za balkonu? To najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałem".

W lutym 2003, kontrowersyjny dokument zatytułowany Living with Michael Jackson został wyemitowany w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych (3 i 6 lutego). Dokument zawierał wywiady z Jacksonem, które mówiły o jego życiu osobistym. Brytyjski dziennikarz Martin Bashir i jego ekipa filmowa filmowała Jacksona przez 18 miesięcy, rejestrując jego kontrowersyjne zachowanie w Berlinie. Szczególnie jedna część dokumentu wzbudziła kontrowersje, ukazująca Jacksona trzymającego za rękę wówczas 13-letniego chorego na raka Gavina Arviso i przyznającego się do dzielenia z nim sypialni (jednak nie wspólnego łóżka) oraz dzielenia łóżka z innymi dziećmi. Jackson poczuł się zdradzony przez Bashira i uznał, że film oddał zniekształcony obraz rzeczywistości. W odpowiedzi na spekulacje mediów, transmitowano dwa programy specjalne: Michael Jackson: The Footage You Were Never Meant to See oraz Michael Jackson's Private Home Movies. Michael Jackson: The Footage You Were Never Meant to See, który transmitowano w późniejszej części lutego, ukazywał pełną wersję dokumentu Living with Michael Jackson. Michael Jackson's Private Home Movies wyemitowano w kwietniu jako 2-godzinny program specjalny z komentarzem Jacksona. Również w 2003, Jackson oświadczył, że pracuje nad Resurrection, kolejny album po Invincible. Ujawniono także, że Jackson nakręcił mini-film promujący album. W filmie, Jackson gra zmartwychwstałego mężczyznę. W marcu 2003 wydano radiową edycję piosenki "Xscape", z wieloma głosami wierzącymi, że jest to pierwszy singel z nowego albumu Jacksona. Prace nad albumem zostały wstrzymane z nieznanych powodów i zamiast niego wydano Number Ones.

2003–2006: Proces, uniewinnienie i następstwa

W listopadzie 2003, Michael Jackson wraz z Sony Records wydał składankę swoich hitów na dysku CD oraz DVD, zatytułowaną Number Ones. Zawierała te utwory Jacksona, które dotarły na pierwsze miejsca list przebojów. Składanka sprzedała się w nakładzie 6 mln egzemplarzy na całym świecie. W dniu zaplanowanej premiery albumu, kiedy Michael Jackson znajdował się w Las Vegas, zajęty filmowaniem teledysku do "One More Chance" (jedynej nowej piosenki na Number Ones) Departament Szeryfa Santa Barbara przeszukał Neverland Ranch i wydał nakaz aresztowania Jacksona pod zarzutem molestowania dzieci. Jackson został oskarżony o molestowanie Gavina Arviso, który pojawił się w tym samym roku w dokumencie Living with Michael Jackson. 18 grudnia 2003, Jackson został postawiony przed sądem z siedmioma zarzutami molestowania dziecka i dwoma zarzutami podawania alkoholu w celu popełnienia tego przestępstwa, wszystkie odnoszące się do tego samego chłopca, mającego mniej niż 14 lat. Zarzuty przestępstwa wskazywały, że Jackson popełnił siedem aktów lubieżnych i dwa akty podawania alkoholu w celu otwarcia drogi do popełnienia poprzednich przestępstw. Jackson zaprzeczył oskarżeniom, mówiąc, że nocowanie dzieci w jego domu było pozbawione jakichkolwiek aktów natury seksualnej. Przyjaciółka Jacksona, Elizabeth Taylor, broniła go w programie Larry King Live, mówiąc, że była u Jacksona i widziała ich "w łóżku oglądających telewizję. Nie było w tym nic nienormalnego. Nie było żadnego kontaktu fizycznego. Śmialiśmy się jak dzieci i oglądaliśmy mnóstwo Walta Disneya. Nie było w tym nic dziwnego".

Proces rozpoczął się w Santa Maria w stanie Kalifornia 31 stycznia 2005 i trwał do końca maja 2005, kończąc się całkowitym uniewinnieniem Jacksona w czerwcu. Był to jeden z największych i najbardziej udokumentowanych przez media procesów w historii. Popularność Jacksona poza granicami Stanów Zjednoczonych zapewniła tłumy reporterów. Santa Barbara została również zalana przez fanów Jacksona, z których 1200 usłyszało i świętowało ogłoszenie wyroku uniewinniającego tuż przy wyjściu z sądu.

Prokurator okręgowy okręgu Santa Barbara w Kalifornii, Tom Sneddon, podjął dwukrotne działania przeciwko Jacksonowi wciągniętemu w molestowanie dziecka. Pierwszy incydent z 1993 zakończył się brakiem zarzutów, drugi (z końca 2003) zamienił się dwa lata później w proces. Doprowadziło to do spekulacji o osobistej zemście Sneddona wobec Jacksona, która nie miała związku z rozprawami. Po przegranym procesie w 2005, Sneddon ogłosił swoją dymisję 6 czerwca 2006.

10 czerwca, rzeczniczka prasowa Jacksona Raymone Bain została zwolniona. Jego aktualnie nieistniejąca strona internetowa podała, że "MJJ Productions z przykrością zawiadamia o zwolnieniu Raymone Bain i likwidacji Bain and Associates. Dziękujemy wam za współpracę". Bain powiedziała prasie, że nie została zwolniona i że tylko Michael Jackson, a nie jego wytwórnia (kierowana przez jego brata. Randy'ego Jacksona), może ją zwolnić.

Po uniewinnieniu, Jackson przeprowadził się do Bahrajnu, gdzie rzekomo kupił dom członka parlamentu Bahrajnu. Jackson przypuszczalnie spędził tam swój czas na komponowaniu nowej muzyki, włączając w to singel dobroczynny dedykowany ofiarom Huraganu Katrina, zatytułowany "I Have This Dream". Ciara, Snoop Dogg, R. Kelly, Keyshia Cole, James Ingram, Jermaine Jackson, Shanice, i The O'Jays rzekomo użyczyli swych głosów przy nagrywaniu piosenki. Po wielu opóźnieniach, singla nigdy nie wydano, pomimo że ogłoszono jego nagrywanie 13 września 2005. W tym czasie, Raymone Bain powiedziała, że lista artystów zawiera m.in. Mary J. Blige, Missy Elliott, Jaya-Z, Jamesa Browna i Lenny'ego Kravitza. Później okazało się, że artyści nie biorą udziału w projekcie. Singel pozostaje oficjalnie nie wydany.

2006 do dziś: Visionary i nowy album

W lutym 2006, wytwórnia Jacksona wydała Visionary: The Video Singles, box zawierający dwadzieścia najpopularniejszych singli, z których każdy był wydawany jeden po drugim w ciągu pięciu miesięcy. 27 maja 2006, Michael Jackson zaakceptował Legen Award na MTV Japan's VMA Awards w Tokio. Było to jego pierwsze wystąpienie publiczne od czasu uniewinnienia od zarzutu molestowania nieletniego chłopca niemal rok wcześniej. Nagroda honorowała jego wpływ na produkcję teledysków poprzez ostatnie 25 lat. Zaraz po ceremonii wręczenia nagród, Jackson pojawił się również na SMAPxSMAP. 14 listopada 2006, Sony oficjalnie wydało Visionary w Stanach Zjednoczonych . Michael odwiedził również londyńskie biuro Guinness World Records. Otrzymał tam osiem nagród. 15 listopada 2006, Michael Jackson otrzymał Chopard Diamond Award za sprzedaż ponad 100 mln albumów. Było to jego drugie publiczne wystąpienie od czasu procesu w 2005. Pomimo plotek brukowców, które pojawiły się przed wystąpieniem. Jackson nie wykonał "Thrillera", zamiast tego dołączył do chóru, by zaśpiewać "We are the world". Materiał filmowy ukazał Michaela wzruszonego uwielbieniem tłumów. Według szefa PR World Music Awards (Juliusa Justa), dźwięk został zredukowany ze względu na nieodpowiednią godzinę. Urzędnicy Earl's Court (miejsce, w którym odbywało się wydarzenie) powiedzieli, że uczyniono to, aby show mógł trwać godzinę dłużej i odbywać się po 11.

30 grudnia 2006, po śmierci Jamesa Browna, ponad 8000 ludzi - w tym rodzina, przyjaciele i fani - oglądali kilku artystów, włączając w to Jacksona, składających hołd "Ojcowi Soulu". Al Sharpton, bliski przyjaciel Browna, dostarczył na pogrzeb swoje przemówienie, w którym oświadczył, że w ostatniej rozmowie z Brownem ten powiedział, że artyści tacy jak Jackson muszą dalej tworzyć pozytywną muzykę dla wszystkich ludzi.

Pod koniec 2006, pojawiło się nagranie zatytułowane "No Friend of Mine (Gangsta)". Piosenka zawiera partię wokalną Jacksona.

24 grudnia 2006, Jackson wrócił do Stanów Zjednoczonych, opuszczając Irlandię. Wspomniał o planach uczestniczenia w spotkaniach z fanami w Japonii, organizowanych w marcu. Na jednym z tego rodzaju spotkań, zorganizowanych dla japońskich fachowców biznesowych, zaplanowanym wstępnie na okres Bożego Narodzenia 2006, wstęp miał kosztować 3500 dolarów. Jackson wyjaśnił powód, dla którego wybrał Japonię: "Moi przyjaciele i fani w Japonii wspierali mnie i moją rodzinę przez wiele, wiele lat". Jackson aktualnie mieszka w Las Vegas.

9 marca 2007, Jackson przybył na dwa wspomniane wyżej spotkania w Japonii, po scenie na lotnisku Narita, gdzie był witany przez setki fanów. Na pierwszym spotkaniu, z opłatą za wstęp w wysokości 3500 dolarów, pojawiło się 400 fanów i niepełnosprawnych dzieci (które weszły za darmo)<;;;;ref>Michael Jackson: 'Happy' With Career Despite 'Attempts To Hurt Me'. W: AccessHollywood [on-line]. 10 marca 2007. [dostęp 2007-01-03].</ref>. Goście mogli spędzić od 30 sekund do minuty razem z Jacksonem. Jenny Sasaki, jedna z fanek, powiedziała, że "jest to nieporównywalne do niczego wydarzenie; kocham Michaela Jacksona, jego muzykę, jego wrażliwość i dobroć". Po wielu dniach spotkań z fanami, Jackson powitał blisko 3000 żołnierzy i członków ich rodzin, zebranych w Camp Zama. Jackson, po uściśnięciu dłoni i podziękowaniom dla żołnierzy za ich służbę, przemówił do zebranego tłumu, mówiąc: "Ci z was, którzy pojawili się tutaj, są najbardziej wyjątkowymi ludźmi na świecie. To dzięki wam, którzy tu jesteście oraz dzięki innym, którzy tak mężnie oddają swe życia by nas chronić, dzięki wam możemy cieszyć się wolnością". Jackson przybył również na ceremonię w obozie dla członków awansujących członków armii i przypiął do ich mundurów szpilki.

Po opuszczeniu Japonii, Jackson zatrzymał się w Londynie. Został powitany przez fanów na Heathrow Airport, zanim znalazł się w Carlton Towers, jego miejscu pobytu podczas krótkiej wizyty. W hotelu, Michael został zmuszony do rozdawania autografów, nim "fani nie zaczęli na niego napierać. Michael skończył plecami na ścianie hotelu". Wraz ze swoimi dziećmi został przetransportowany w bezpieczne miejsce. Michael wrócił do Las Vegas, miejsca, w którym mieszka aktualnie, po tym, jak jego dzieci zostały przywitane "na lotnisku, przez fanów przynoszących im kwiaty i podarunki".

W trzecim kwartale 2007, Jackson zapowiedział wydanie swojego nowego albumu. Mówi się o współpracy z will.i.am (z Black Eyed Peas), Teddym Rileyem, DJ Whoo Kid, Akonem, Chrisem Brownem i 50 Centem. Jackson założył The Michael Jackson Company, która będzie trzymać pieczę nad jego finansami oraz wydawnictwem kolejnych albumów. Prawdopodobnie, Jackson planuje kolejną trasę koncertową w ramach promocji nowej płyty. Będzie to jego pierwsza trasa od 1997. Prace nad albumem zaczęły się w maju 2006.

11 lutego 2008 roku została wydana edycja specjalna albumu Thriller, celebrująca 25 lecie albumu. Na płycie, oprócz podstawowych dziewięciu utworów, znalazły się remiksy wykonane przez znane gwiazdy oraz jeden niepublikowany wcześniej utwór "For All Time". Remiks "Wanna Be Startin' Somethin' zawiera kilka sekund nowego wokalu Jacksona.

źródło: wikipedia, licencja GNU FDL, autorzy