Szukaj znanych osób

Pier Paolo Pasolini

Pier Paolo Pasolini

Kategoria: Reżyserzy

Liczba wyświetleń: 7571
Ocena: liczba gł.: 1

Główne wyznaczniki stylu

Cechami charakterystycznymi twórczości Pasoliniego są:

Wolność, najwyższą wartością 
Całkowita wolność sztuki, swoboda przekonań i postępowania. Nie uznawał tematów tabu: w imię wolności twórczej przekraczał bariery obyczajowe i estetyczne, łamał konwencje.
Celebrowanie życia i jednoczesna fascynacja śmiercią 
Świadomość istnienia śmierci jest niezbędna, by w pełni smakować intensywność życia, tak jak nie ma pełni rozkoszy bez zaznania cierpienia. Pasolini czynił ze śmierci najwyższą sublimację rozkoszy w postaci osiągnięcia pełnego wyzwolenia. Mimo zdecydowanie deklarowanego ateizmu, pociągała go myśl o ofierze i poświęceniu, szukając źródeł i interpretacji "świeckiej świętości". Uważał siebie artystę-męczennika, który musi poświęcić życie, aby osiągnąć jego spełnienie.
Synkretyzm 
Przechodzenie od skrajności do skrajności i łączenie przeciwstawnych idei. Jego wczesna twórczość zahaczała w formie o neorealizm i niemal dokumentalny opis rzeczywistości, potem chętnie sięgał po figury symboliczne i metafory. Przechodził od nihilizmu do hedonizmu, od ideę męczeństwa i cierpienia do pochwały nieskrępowanej witalności i zmysłowości, swobodnie łączył tematykę katolicką z manifestacją marksizmu.
Brak klasycznej narracji 
Filmy Pasoliniego to specyficzny zapis wizji poetyckich – nie mają prostej linii narracyjnej. Bywa, że składają się z sekwencji luźnych, pozornie zupełnie ze sobą niezwiązanych scen. Pasolini woli przedstawić rytm odczuwanych emocji, niż o nich opowiadać.
Cielesność i seksualność 
Scenami pożądania, seksu i upojenia posługuje się, by szukać dróg wyrwania się z ograniczeń. Rytm fizycznego zbliżenia, namiętność są tą chwilą, gdy można odczuć brak kontroli, wyzwolić się z więzów, zatracić się i rozpłynąć. Odczucia osiągają apogeum, aż do bólu, a przy tym szczyt rozkoszy dla Pasoliniego ma w sobie coś ze śmierci, a śmierć jest pełnią wolności.
Pasja 
Filmy reżyserowane przez Pasoliniego nigdy nie są "letnie". W każdym z nich widoczne jest pełne zaangażowanie twórcze, żarliwość i poświęcenie. Niedopowiedzenia, zamglenie czy delikatne sugestie zupełnie nie są w jego stylu, od których woli dzikość, brutalność, drapieżność, szokujące kontrasty, estetyczną ekstremalność. Nie boi się reakcji widzów, nie zważa na ich uczucia i wrażliwość, nie dba o zdanie krytyków. Kreśli swoją opowieść bezkompromisowo, dokładnie tak, jak ją sobie wyobraził.
Postrzeganie władzy 
Człowiek nie brzmi dumnie – pragnie władzę zdobyć, a przy tym nie znosi jej nad samym sobą. Wszelkie odgórne nakazy krępują prawdziwe ja, które jest z gruntu amoralne, kształtowane przez popędy. Wszelka moralność to gorset narzuconych z zewnątrz zasad postępowania, które nie są osiągnięciem cywilizacji, ale wypływają z chęci manipulowania innymi. W tych kategoriach postrzega politykę, wiarę i społeczeństwo – krępują jednych, a dają ujście brutalności drugich.
Inspiracje 
Pasolini chętnie sięga po tematykę biblijną, literaturę starożytną i klasykę prozy, które wykorzystuje, do analizowania stałości i niezmienności mitów i archetypów zakorzenionych w kulturze i przekłada je na współczesność. Ich powtarzalność jest przyczynkiem do analizy stałości ludzkiej natury oraz jej najbardziej witalnych potrzeb, pragnień.
Technika realizacyjna 
Pasolini posługuje się krótko montowanymi scenami, kadry są często mocno rozświetlone, scenografia oszczędna, wręcz ascetyczna, przypomina czasami dekorację teatralną. Wypracował własną metodę, w której łączył realistyczną prezentację rzeczywistości i naturalizm z wyrafinowaną stylizacją plastyczną. Aktorzy grający w filmach Pasoliniego to przede wszystkim naturszczycy, wręcz wzięci wprost z ulicy, którzy zafascynowali go twarzą, kalectwem, typem fizycznym.

Filmy Pasoliniego można generalnie ująć w pięć kategorii:

  1. wczesne filmy, nawiązujące do poetyki neorealizmu i będące opowieściami z życia rzymskiego proletariatu (Włóczykij, Wściekłość, Twaróg, Mamma Roma),
  2. rubaszne, zmysłowe ekranizacje literackie (Dekameron, Opowieści kanterberyjskie, Kwiat tysiąca i jednej nocy),
  3. adaptacje antycznych tragedii (Medea, Król Edyp, Zapiski do Orestei afrykańskiej oraz dramaty Affabulazione i Pilades),
  4. filmy sięgające do tematyki religijnej z lewicowym, marksistowskim przekazem (Ewangelia według Mateusza, Ptaki i ptaszyska),
  5. mroczne, ekstremalne prowokacje intelektualne uświadamiające nam dwuznaczny charakter relacji między jednostką a władzą (Salo czyli 120 dni Sodomy, Chlew).
[wróć na górę strony]


źródło: wikipedia, licencja GNU FDL, autorzy